IT Solution and Security Research

درود بر ایرانیان نیک سرشت!
به یاد گذشته و زمانی که خودم هنوز با این مسائل آشنا نشده بودم ، مطلبی برای دوستانی که تازه با این مهم (سریز در بافر،پشته،هیپ) آشنا شده اند ،میگزارم.
در ضمن به شما توصیه میکنم [ezin]Perl Underground 4 را حتما مورد مطالعه قرار دهید!
بسی مایه خنده ما شد! مخصوصا قسمت DeltaHacking آن….
نکته : این مطالب ادامه دارد…
—————————————————-
حافظه رویداد ها[۱] از قسمت هایی تشکیل شده است که با هم آنها را مرور میکنیم.
قطعه کد[۲] :داده هایی که در این قسمت ، دستوراتی هستند که برای اسمبلر قابل فهم و اجرا هستند. کد های اجرا شده غیر خطی هستند ( رویه خاص و ثابتی را دنبال نیمکنند). آنها میتوانند کد ها را رد کنند ، پرش کنند و یا تابعی را صدا بزنند.از این رو ما اشاره گری به نام EIP یا اشاره گر دستورات داریم.این اشاره گر همیشه به کدی اشاره میکند که در عمل بعدی ، قرار است اجرا شود.

قطعه داده ها [۳] : فضایی برای متغییر ها و بافر های پویا و یا ایستا( در مورد این نوع بافر ها در مقالات قبلی اشاره های شده است) .

قطعه پشته [۴] : این قطعه برای فرستادن داده ها (آرماگون ها) به توابع و نگه داری متغییر های توابع استفاده میشود. و همانطور که میدانید ساختاری متفاوت با دیگر قسمت های حافظه دارید( توضیح داده شده است).
و باز هم همانطور که میدانید دستور PUSH یک عنصر را به بالای پشته اضافه کرده و توسط دستورPOP آخرین عنصر ورودی را از پشته خارج میکند( البته نه کاملا) و آن را در یکی از ثبات قرار میدهد.